 W niedzielę, 10 października nasza wspólnota parafialna świętowała jubileusz stulecia istnienia Amatorskiego Teatru. Z tej okazji o godzinie 14.15 rozpoczęła się uroczysta msza św., podczas której modliliśmy się o błogosławieństwo dla całego zespołu i wszystkich osób zaangażowanych w działalność teatralną w Pawlikowicach. Na zakończenie został odczytany dokument ks. kard. Stanisława Dziwisza nadający teatrowi imię kard. Karola Wojtyły.
Odwiedził on naszą parafię w 1976 roku. Podczas tej wizyty dowiedział się o istnieniu teatru, jego słowa: „Pilnujcie mi mojego teatru, podtrzymujcie dalszą działalność i rozwijajcie się wraz z nim” – stały się dla członków zespołu priorytetem. Nie moglibyśmy na taką prośbę pozostać obojętni – wobec tego teatr rozwija się i jest miejscem spotkań dla tej młodzieży, która chce podzielić się swoimi talentami i pomysłami.
 Po mszy św. zaproszeni goście zgromadzili się licznie w sali teatralnej by obejrzeć przygotowany przez aktorów program artystyczny. Na Jubileuszową Biesiadę przybyli dawni i obecni członkowie zespołu teatralnego wraz z rodzinami, księża ze Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła, na czele z ks. Stanisławem Morawskim i ks. Władysławem Skowronem oraz przedstawiciele władz gminnych i powiatowych: burmistrz Wieliczki Artur Kozioł, starosta wielicki Jacek Juszkiewicz, zastępca burmistrza Wieliczki Henryk Gawor, dyrektorzy okolicznych szkół i przedszkoli, a także sołtysi i przedstawiciele innych organizacji kulturalnych.
 Młodzież pod kierunkiem pana Stanisława Tatary przedstawiła w kilku odsłonach najważniejsze sztuki grane podczas minionego stulecia a także scenę przedstawiającą okoliczności powstania ruchu teatralnego w Pawlikowicach. Nie zabrakło więc miłych wspomnień – panowie Stanisław Bagier i Grzegorz Jaworski zaprezentowali fragment „Jasełek” wg ks. Ferdynanda Ochały, pan Stanisław Tatara przypomniał wszystkim rolę bogatego i chciwego Młynarza Filipa z „Gościa oczekiwanego”, pojawił się także fragment nagrania „Męki Pańskiej” z 1999 roku.
Gościnnie w Biesiadzie udział wzięły zaprzyjaźnione z teatrem zespoły – „Jubilaeum”, i „Mietniowiacy” oraz aktorzy krakowskiej sceny muzycznej – panowie Stanisław Knapik i Wiesław Nowak.
 Na zakończenie przyszedł czas na gratulacje, podziękowania i życzenia. Burmistrz Artur Kozioł podziękował wszystkim artystom za trud włożony w przygotowanie jubileuszowego programu, przypomniał także wyjątkową osobowość księdza kardynała Karola Wojtyły, który został wybrany na patrona pawlikowickiego teatru. Burmistrz Wieliczki złożył również szczególne podziękowania na ręce księdza Władysława Skowrona, który w latach siedemdziesiątych jako proboszcz parafii w Pawlikowicach przyczynił się do rekonstrukcji zaplecza teatralnego rozgrabionego przez władze komunistyczne w latach pięćdziesiątych.
Opracowała: Katarzyna Tatara RYS HISTORYCZNY AMATORSKIEGO ZESPOŁU TEATRALNEGO  Z okazji wielkiego dla nas święta – stulecia istnienia teatru, pragniemy przedstawić Państwu w skrócie historię jego istnienia i działalności. Zapraszamy więc na wędrówkę z nami przez miniony wiek. Zacznijmy od najwcześniejszych działań o charakterze teatralnym w naszej miejscowości… W Zakładzie Wychowawczym dla sierot w Pawlikowicach Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” przekształca się w Towarzystwo „Grunwald”, które 28 sierpnia 1910 roku w pięćsetną rocznicę zwycięstwa nad Krzyżakami wystawia plenerową inscenizację bitwy Grunwaldzkiej na polach zakładowych. Zaproszonych zostaje setki gości z Wieliczki i Krakowa, obecny jest nawet poseł do Rady Państwa w Wiedniu – Franciszek Sroka.
2. Lata 1912 – 1918  Wystawiane są reminiscencje innych bitew – odsieczy wiedeńskiej, bitwy pod Racławicami. Towarzystwo skupia się na ważnych wydarzeniach w historii kraju inscenizując utworzenie Legionów Polskich we Włoszech przez Henryka Dąbrowskiego, czy też świętując rocznice urodzin i śmierci sławnych Polaków – m.in.: Kochanowskiego, Kopernika, Mickiewicza, Słowackiego. 3. Lata dwudzieste  Rozbudowa Zakładu Wychowawczego – budowa skrzydła południowego z salą widowiskową wraz ze sceną wpłynęły na poprawę warunków pracy młodzieży zakładowej. Od 1925 roku na tejże scenie wystawiane są „Jasełka” – początkowo wg scenariusza Lucjana Rydla, a w późniejszych latach także wg ks. Ferdynanda Ochały. Oprawą muzyczną zajęli się bracia Józef i Stanisław Morawscy i Teodor Rudnicki – nauczyciele i wychowawcy młodzieży w pawlikowickim Zakładzie.
4. Lata trzydzieste  Oprócz przedstawień jasełkowych odgrywane są także sceny z „Męki Pańskiej” – początkowo wg Ewangelii, a potem wg scenariusza ks. Ferdynanda Ochały, jak też podstawie książki Romana Brandstaettera „Jezus z Nazaretu”. Wystawiane są również dzieła mniej znanych twórców literatury polskiej m.in.: – komedia „Z chłopa król” – Piotra Baryki, opera komiczna „Cyganie” Franciszka Dionizego Kniaźnina, czy też dramat „Mnich” Józefa Korzeniowskiego. • W tym samym mniej więcej czasie powstaje w Pawlikowicach drugi teatr – w środowisku gimnazjalistów – który rywalizuje z pierwszym teatrem wychowanków i rzemieślników działającym pod kuratelą braci Morawskich. Tak prężna działalność teatralna miała istotny wpływ na życie zgromadzonej przy Zakładzie Wychowawczym młodzieży ale także okazała się być ważnym czynnikiem integrującym społeczność. W/w widowiska przyciągały widzów z najbardziej odległych okolic powiatu a nawet ówczesnego województwa krakowskiego.
5. Lata czterdzieste  Okres okupacji na wiele lat przerywa działalność teatralną w Pawlikowicach. Jednak Zakład Wychowawczy wciąż pozostaje ośrodkiem krzewienia kultury wśród dzieci i młodzieży poprzez organizacje tajnych kompletów. Zaraz po wojnie, przez kilka lat odgrywane są niemal wszystkie sztuki sprzed wojny ale także kilka nowych – m.in. „Grube ryby” Bałuckiego. 6. Lata pięćdziesiąte  W roku 1951 nasz teatr zostaje zamknięty przez władze komunistyczne, pozostaje zrabowany, kostiumy, dekoracje, rekwizyty, i reflektory wywieziono do kilku krakowskich teatrów. Podobna interwencja władz w roku 1956 definitywnie przerwała działalność sceniczną w Pawlikowicach. Formą zastępczą okazują się małe inscenizacje jasełkowe i pasyjne odbywające się w kościele. 7. Lata siedemdziesiąte  Kolejna odwilż polityczna przynosi trochę więcej swobód obywatelskich. Nasz teatr powoli zaczyna wychodzić z podziemia. Następuje próba odbudowy starej sceny w budynku nad stolarnią, oraz odtwarzanie dawnych kostiumów i dekoracji pod kierunkiem ówczesnego proboszcza ks. Władysława Skowrona. W roku 1972 wystawione zostają „Jasełka”, rok później „Gość Oczekiwany” Zofii Kossak-Szczuckiej, w 1974 opowieść „Dnia jednego o północy” oraz „Żywot św. Genowefy” w roku 1975. Z tą ostatnią sztuką zostaliśmy zaproszeni do Miejsca Piastowego koło Krosna.
8. Rok 1979  Teatr zostaje przeniesiony do Domu Kultury w Pawlikowicach z powodu remontu budynku stolarni. Nowy zespół pod kierunkiem pana Jana Klekowskiego wystawia „Jasełka” i „Misterium Męki Pańskiej” w reżyserii pana Stanisława Bajgiera. Inscenizacje te cieszą się ogromna popularnością, wystawiane są również poza naszą miejscowością – w Dziekanowicach oraz kilkakrotnie w Biadolinach Radłowskich kolo Tarnowa.
9. Rok 1981 Wybuch stanu wojennego po raz kolejny przerywa działalność naszego teatru.
10. Lata dziewięćdziesiąte  Przy nowo wybudowanym kościele zostaje oddana do użytku nowoczesna sala teatralna z ogromną sceną i kilkoma pomieszczeniami zaplecza technicznego. Do Pawlikowic powraca działalność sceniczna. „Jasełka” z roku 1996 w reżyserii ks. Stanisława Kalisztana są grane przez kilka kolejnych sezonów i wystawiane gościnnie w Stalowej Woli oraz Pewli Ślemieńskiej koło Żywca. W roku 1997 zostaje wznowiona sztuka o tematyce społecznej pt. „Gość Oczekiwany” w reżyserii pana Aleksandra Piąstki , która jest wystawiana przez kilka lat a obejrzało ją prawie pięć tysięcy widzów. Zostaje ona zaprezentowana na Przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych w Wadowicach gdzie zdobyła drugie miejsce, a najmłodsza aktorka – odtwórczyni roli sieroty otrzymuje wyróżnienie za najlepszą rolę drugoplanową. Na specjalne zaproszenie władz wielickich „Gość Oczekiwany” zostaje odegrany w Miejskim Domu Kultury w Wieliczce oraz pobliskich Czarnochowicach. Misterium Pasyjne w reżyserii ks. Pawła Nowogórskiego zostaje również uhonorowane drugą nagrodą na przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych w Krakowie. Fragment tego widowiska nagrał ośrodek Telewizji Krakowskiej.
11. Pierwsze dziesięciolecie XXI wieku  Rok 2000 to czas wielu jubileuszy. Nasz zespół obchodzi dziewięćdziesięciolecie istnienia. Z tej okazji wystawiamy Program Biesiadny „A to Polska właśnie” przy współpracy zespołu muzyczno – wokalnego „Jubilaeum” oraz sztukę teatralną opartą na francuskiej legendzie pt.: „Dziewczynka bez dłoni”. To przedstawienie zostało zaprezentowane m.in. w podziemiach wielickiej kopalni – w komorze Haluszka. W roku 2003 zostają zrealizowane dwie sztuki i biesiada jubileuszowa. Inscenizacja sztuki „Bóg jest jak Bóg” w reżyserii pana Stanisława M. Tatary otrzymuje na kolejnym Przeglądzie Teatrów Amatorskich w Krakowie dwa wyróżnienia – dla twórcy scenografii oraz dla ks. Eugeniusza Kucharewicza – ówczesnego opiekuna zespołu za rolę pierwszoplanową. Od roku 2005 zespół wystawia kilka programów refleksyjnych poświęconych życiu i nauczaniu Jana Pawła II.
To najważniejsze wydarzenia i osiągnięcia w długiej historii naszego teatru, oczywiście nie sposób w krótkim rysie przytaczać wszystkich przygotowanych sztuk, inscenizacji i programów artystycznych. Oprócz wspomnianych osiągnięć nie możemy pominąć tych niewymiernych sukcesów – a więc integracji, udziału w wychowaniu młodzieży, pokonywania kompleksów i satysfakcji z tego, że razem potrafimy osiągnąć o wiele więcej niż w samotności.
Obchody Jubileuszu były na tyle huczne, że rozpisywały się o tym wydarzeniu liczne media regionalne i ogólnopolskie. Poniżej zamieszczamy przegląd prasy i portali internetowych. Zapraszamy również do oglądnięcia zebranych zdjęć z tego wydarzenia w dziale Galeria
Dziennik Polski Mają najstarszy teatr w Polsce PAWLIKOWICE. Amatorska scena działa w podwielickiej miejscowości już 100 lat  Inscenizacje: wielkich bitew polskiego oręża, jasełek, scen Męki Pańskiej oraz polskich dramatów i komedii - to tylko "wyrywki" z historii amatorskiego teatru w Pawlikowicach, który w ostatnią niedzielę - z okazji 100. urodzin otrzymał dekretem metropolity krakowskiego Stanisława Dziwisza, imię księdza kardynała Karola Wojtyły.
Podczas jubileuszowego spotkania nie zabrakło podziękowań i gratulacji od władz gminy i powiatu dla wszystkich, którzy sprawiają, że pawilkowicki teatr - najstarszy tego typu w kraju - przetrwał tyle lat i nadal ciszy się znakomitym "zdrowiem". Uczestnicy spotkania - a ilu ich było trudno nawet szacować, bowiem sala teatralna kościoła w Pawlikowicach wypełniona była po brzegi - obejrzeli także fragmenty najważniejszych teatralnych spektakli, wystawionych przez zespół od 1910 roku. Na jubileuszowy program złożyły się też prezentacje artystyczne grup współpracujących z teatrem: Zespołu Regionalnego Mietniowiacy, który zaskoczył publiczność występując w strojach nie ludowych, ale... eleganckich sukniach i marynarkach, oraz pawlikowickiego zespołu Jubileum, który stanowi niejako część teatru.
- Od powołania teatru minęło 100 lat. Pawlikowice stały się znanym ośrodkiem, także ze względu na działający teatr. Wystawiane na jego deskach spektakle przyciągały rzesze ludzi, sprawiały, że miejsce to zaczęło odgrywać ważną rolę kulturotwórczą. Do dzisiaj żywe są wspomnienia osób, które uczestniczyły w wystawianych tu spektaklach. Najważniejsze jest jednak to, że nie są to tylko i wyłącznie wspomnienia. Mimo zmieniających się czasów i następujących kolejnych pokoleń, teatr wciąż żyje - powiedział starosta Jacek Juszkiewicz, podczas jubileuszu. Z teatralnych kronik:
1910 rok: W Zakładzie Wychowawczym dla sierot w Pawlikowicach Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół" przekształca się w Towarzystwo "Grunwald", które 28 sierpnia 1910 roku w pięćsetną rocznicę zwycięstwa nad Krzyżakami, wystawia plenerową inscenizację bitwy grunwaldzkiej na polach zakładowych. Zaproszeni zostają goście z Wieliczki i Krakowa, obecny jest nawet poseł do Rady Państwa w Wiedniu - Franciszek Sroka. Lata dwudzieste i trzydzieste: przy Zakładzie Wychowawczym dobudowano m.in. salą widowiskową ze sceną. Od 1925 roku wystawiane są tam jasełka - początkowo wg scenariusza Lucjana Rydla, a w późniejszych latach także wg ks. Ferdynanda Ochały. W tym czasie powstaje w Pawlikowicach drugi teatr - w środowisku gimnazjalistów - który rywalizuje z teatrem "zakładowym", co okazuje sie ważnym czynnikiem integrującym lokalną społeczność. 1951 rok: teatr zostaje zamknięty przez władze komunistyczne, a kostiumy, dekoracje, rekwizyty, reflektory itp. wywiezione do kilku krakowskich teatrów. Lata siedemdziesiąte: po "odwilży" odżywa i pawlikowicki teatr. Następuje próba odbudowy starej sceny w budynku nad stolarnią, oraz odtwarzanie dawnych kostiumów i dekoracji pod kierunkiem ówczesnego proboszcza ks. Władysława Skowrona. W roku 1972 wystawione zostają jasełka, rok później "Gość o0czekiwany" Zofii Kossak-Szczuckiej (1974) opowieść "Dnia jednego o północy" oraz "Żywot św. Genowefy" (1975). Rok 1979: teatr zostaje przeniesiony do Domu Kultury w Pawlikowicach. Nowy zespół pod kierunkiem Jana Klekowskiego wystawia "Jasełka" i "Misterium Męki Pańskiej" w reżyserii Stanisława Bajgiera. Lata dziewięćdziesiąte: Przy nowym kościele zostaje oddana do użytku nowoczesna sala teatralna z ogromną sceną. Zostaje wznowiona sztuka "Gość oczekiwany" w reżyserii Aleksandra Piąstki, która jest wystawiana przez kilka lat. Zostaje ona zaprezentowana także na Przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych w Wadowicach, gdzie zespół zdobywa drugie miejsce. Także drugą nagrodą na przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych w Krakowie uhonorowano Misterium Pasyjne w reżyserii ks. Pawła Nowogórskiego. Wiek XXI: w 2000 roku z okazji jubileuszu 90-lecia teatr wystawia program biesiadny "A to Polska właśnie" przy współpracy zespołu muzyczno - wokalnego "Jubileum" oraz sztukę teatralną opartą na francuskiej legendzie pt.: "Dziewczynka bez dłoni". To przedstawienie zostało zaprezentowane m.in. w podziemiach wielickiej kopalni - w komorze Haluszka. W roku 2003 zostają zrealizowane dwie sztuki i biesiada jubileuszowa. Inscenizacja sztuki "Bóg jest jak Bóg" w reżyserii Stanisława M. Tatary otrzymuje na kolejnym Przeglądzie Teatrów Amatorskich w Krakowie dwa wyróżnienia - dla twórcy scenografii oraz dla ks. Eugeniusza Kucharewicza - ówczesnego opiekuna zespołu za rolę pierwszoplanową. Od roku 2005 zespół wystawia kilka programów refleksyjnych poświęconych życiu i nauczaniu Jana Pawła II.
Oprac. (JOL)
Portal Miasta i Gminy Wieliczka
Papieski teatr w Pawlikowicach
 „Pilnujcie mi mojego teatru, podtrzymujcie dalszą działalność i rozwijajcie się wraz z nim.” - powiedział kardynał Karol Wojtyła gdy w 1976 roku odwiedził parafię Świętego Michała Archanioła w Pawlikowicach i dowiedział się o istnieniu tam amatorskiego teatru. Wierni temu zaleceniu parafianie z Pawlikowic angażowali się w działalność teatru, który wczoraj, tj. 10 października br. obchodził jubileusz 100-lecia istnienia. Z tej okazji podczas uroczystej mszy św. w kościele parafialnym w Pawlikowicach nastąpiło nadanie teatrowi imienia ks. Kardynała Karola Wojtyły. Po mszy św. ksiądz proboszcz Eugeniusz Dziedzic zaprosił na Biesiadę Jubileuszową pt. „To były piękne dni...” .
W niedzielne popołudnie (10 października) sala teatralna przy kościele parafialnym w Pawlikowicach zapełniła się po same brzegi. Z okazji tak pięknego jubileuszu przybyli dawni i obecni członkowie zespołu teatralnego wraz z rodzinami, mieszkańcy Pawlikowic i okolicznych miejscowości, księża ze Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła, które to zgromadzenie od lat posługuje w pawlikowickiej parafii, a także księża i siostry zakonne z sąsiednich parafii wraz z księdzem prałatem Zbigniewem Gerle oraz licznie zaproszeni goście: w tym burmistrz Wieliczki Artur Kozioł, starosta wielicki Jacek Juszkiewicz, zastepca burmistrza Wieliczki Henryk Gawor, dyrektorzy okolicznych szkół i przedszkoli, a także sołtysi i przedstawiciele innych organizacji kulturalnych.
Reżyserem niedzielnego spektaklu był Stanisław Tatara, wokół którego obecnie skupia się Amatorski Zespół Teatralny w Pawlikowicach. W programie jubileuszowego wieczoru znalazły się scenki upamiętniające najważniejsze sztuki odgrywane na deskach teatru, w tym wielokrotnie odgrywaną i nagrodzoną drugim miejscem podczas Przeglądu Amatorskich Zespołów Teatralnych w Wadowicach sztukę „Gość Oczekiwany”, ale także Misterium Męki Pańskiej wg ks. Ferdynanda Ochały oraz „Skrzypek na dachu” w wykonaniu artystów krakowskich scen muzycznych.
W niedzielnym spektaklu gościnnie wystąpiły też zaprzyjaźnione zespoły: Jubilaeum oraz pieśni i tańca „Mietniowiacy”. Piękny i różnorodny program niedzielnego spektaklu spotkał się z owacjami na stojąco licznie zgromadzonej publiczności. Na zakończenie przyszedł czas na gratulacje, podziękowania i życzenia. Na ręce Stanisława Tatary burmistrz Artur Kozioł podziękował wszystkim artystom za to wspaniałe wydarzenie, przypomniał także wyjątkową osobowość księdza kardynała Karola Wojtyły, późniejszego papież Jana Pawła II, który został wybrany na patrona pawlikowickiego teatru. Burmistrz Wieliczki złożył również szczególne podziękowania na ręce księdza Władysława Skowrona, który w latach siedemdziesiątych jako proboszcz parafii w Pawlikowicach przyczynił się do rekonstrukcji zaplecza teatralnego rozgrabionego przez władze komunistyczne w latach pięćdziesiątych oraz wręczył czek na 5 tys. na dalszy rozwój tego wyjątkowego teatru.
Portal Powiatu Wielickiego Wiekowy teatr  Amatorski Zespół Teatralny działający przy parafii w Pawlikowicach świętował 100-lecie działalności. Jubileuszowa biesiada odbywająca się pod hasłem „To były piękne dni…” poprowadziła przez miniony wiek, ukazując historię i osiągnięcia teatru. Wcześniej, dekretem metropolity krakowskiego otrzymał on imię Księdza Kardynała Karola Wojtyły.
Wybór patrona związany był z wizytacją pawlikowickiej parafii przez kardynała Wojtyłę w 1976 roku. Znany z zamiłowania do teatru metropolita krakowski powiedział: „Pilnujcie mi mojego teatru. Podtrzymujcie jego działalność i rozwijajcie się z nim”. Właśnie na lata 70. ubiegłego stulecia przypada reaktywacja tej formy działalności. Parafia zawdzięcza ją ówczesnemu proboszczowi ks. Władysławowi Skowronowi, który przybył do Pawlikowic na jubileuszową biesiadę. Teatr miał już wtedy za sobą ponad 60-letnią historię.
Jego początki sięgają 1910 roku. Zapoczątkowała go inscenizacja bitwy pod Grunwaldem wystawiona na polach zakładowych. O przygotowaniach do niej, pożyczaniu koni od miejscowych gospodarzy, szyciu strojów i gromadzeniu oręża opowiadała pierwsza z inscenizacji. Później był fragment jasełek, w których zaprezentował się nestor grupy Stanisław Bajgier. – Od zawsze grałem w nich górala Maćka – wyznał. Pytany o związki z teatrem odpowiedział, że zaczęły się one w 1953/54 roku. – Był czas, że nie było domu, by ktoś nie był związany z teatrem. Jeżeli nie jako aktor, to osoba pomagająca organizacyjnie – dodał Stanisław Tatara, kierujący od wielu lat zespołem teatralnym.
Na jubileuszowy program złożyły się nie tylko spektakle teatru, ale także prezentacje artystyczne współpracujących z nim: Zespołu Regionalnego „Mietniowiacy” oraz grupy „Jubileum”. Pierwszy z nich zaskoczył publiczność… ubiorami. Młodzież nie pokazała się tym razem w strojach regionalnych. Zwiewne sukienki tancerek, marynarki, kamizelki czy też krawaty ich partnerów dalekie były od wyobrażeń ludowych. Gdy chodzi o stroje, bliższe były im członkinie zespołu „Jubileum”, który uważany jest do tej pory za część teatru. – Nikomu nic nie zazdroszczę, a jeżeli już to tylko tego, że ktoś umie śpiewać – tymi słowami zaanonsował występ grupy Stanisław Tatara. „Jubileum” szybko przekonało publiczność, że nie były to puste słowa.
Sam dał popis swoich umiejętności aktorskich we fragmencie sztuki „Gość oczekiwany”, w której wcielił się w postać bogatego młynarza Filipa. Długo oklaskiwana była kwestia targowania się z Chrystusem i wymyślanie, w jaki sposób najwięcej zyskać na jego wizycie. – Zaproszę polityka, a niech zobaczą jakie mam układy. I tych z miasta też, teraz jest kampania wyborcza, chętnie przyjadą… – grzmiał ze sceny Filip. Siedzący w pierwszym rzędzie starosta wielicki Jacek Juszkiewicz, burmistrz Wieliczki Artur Kozioł oraz wiceburmistrz Henryk Gawor byli bodaj najbardziej ubawieni tą kwestią.
Nikt nie szczędził słów uznania członkom teatru. Gratulacje złożyli im włodarze gminy i powiatu, rady sołeckie, współpracujące z nimi instytucje i grupy. - Od powołania teatru minęło 100 lat. Pawlikowice stały się znanym ośrodkiem, także ze względu na działający teatr. Wystawiane na jego deskach spektakle przyciągały rzesze ludzi, sprawiały, że miejsce to zaczęło odgrywać ważną rolę kulturotwórczą. Do dzisiaj żywe są wspomnienia osób, które uczestniczyły w wystawianych tu spektaklach teatralnych. Najważniejsze jest jednak to, że nie są to tylko i wyłącznie wspomnienia. Mimo zmieniających się czasów i następujących kolejnych pokoleń, teatr wciąż żyje – podkreślił starosta Jacek Juszkiewicz.
Doceniono również gospodarzy miejsca. – Dobrze, że przy budowie nowego kościoła pomyślano o sali teatralnej. Dobrze, że jest ona dostępna nie tylko dla teatru, ale także dla innych zespołów, że mogą odbywać się w niej różne imprezy kulturalne – podkreślano. – To miejsce jest dla was, czujcie się tutaj jak u siebie – powiedział na zakończenie tej części uroczystości proboszcz parafii ks. Eugeniusz Dziedzic.
BP
Źródło: Parafia Pawlikowice, Portal Powiatu Wielickiego, Portal Miasta i Gminy Wieliczka, Dziennik Polski |
Portal
Solectwo
Parafia
Gmina i Powiat
Dodatki
Kontakt
